Twee weken geleden verloren we de belangrijkste voetbalwedstrijd ooit. Nederland werd tweede, en dat is mooi. Maar eerste was echt tien keer mooier geweest.
Ik hou niet van voetbal, maar de laatste twee wedstrijden van het WK wilde ik wel zien, en ik begreep weer iets meer van de aantrekkingskracht van deze sport. Ik vond het ongelofelijk spannend. Daar kan geen goeie thriller tegen op.
Tijdens de laatste wedstrijd werd ik wel weer geschokt door het fysieke geweld. En ik wist weer waarom ik blij was dat mijn zoon indertijd voor hockey als sport koos in plaats van voetbal. Ik nam echter aan dat dit gedrag ’gewoon’ was. Na afloop hoorde ik daarentegen van allerlei echte voetbalfans dat dit niet normaal is.
En nu twee weken later,  begrijp ik van deze deskundige liefhebbers dat ze de nederlaag van Nederland toeschrijven aan het gewelddadige gedrag van Nederland. En dan moet ik denken aan wat de grootste voetballer van Nederland Johan Cruyf ooit zei: ‘ieder voordeel hep z’n nadeel’.
Misschien moeten we dat nu maar omdraaien en zeggen ‘ieder nadeel hep z’n voordeel’. Het zou mooi zijn als voetballend Nederland nog meer gaat beseffen dat te agressief gedrag op het voetbalveld geen gewin oplevert doch wel verlies. Het is een sport en, ook al wil je nog zo graag winnen, je moet je sportief blijven gedragen.
Dat is niet alleen goed voor de volwassen voetballer en voetballiefhebbers, maar nog veel meer is dat goed als voorbeeld voor de jeugd. Wie weet vind ik het dan in de toekomst niet erg als mijn kleinzoon wel gaat voetballen.

Ria Peerdeman

In de media kwam ik deze week weer veel tegen waarbij duidelijk is hoe groot en hoe prachtig het lerend vermogen van de mens is.

Lees meer –>

De laatste tijd zijn er twee grote taboes rond misbruik doorbroken. En dat is goed nieuws. Het eerste is natuurlijk het taboe rondom het seksueel misbruik in met name jongensinternaten. En nu niet in het buitenland, maar in Nederland. In sommige tehuizen was aanranding schering en inslag. Het is goed dat dit nu naar buiten komt. Eindelijk kunnen slachtoffers praten over de geestelijke schade die ze hebben opgelopen. Door het doorbreken van dit taboe kan de maatschappij groeien, want iedereen die neigingen als deze geestelijken heeft, wordt er weer flink op gewezen dat dit not-done is. Ofwel een juist taboe wordt bekrachtigd, namelijk dat volwassenen met hun handen van kinder-genitaliën af moeten blijven.

Maar er is nog een taboe dat aarzelend deze week werd genoemd, maar dat door de meeste media en helaas alle milieuorganisaties wordt doodgezwegen.

Lees meer –>

Er is een wereldwijde epidemie bezig zich te verspreiden met een razende snelheid. De WWO (Wereld-Welzijns-Organisatie) voorziet dat miljarden individuen besmet zullen geraken in de volgende 10 jaar. Hieronder de voornaamste symptomen van deze vreselijke ziekte:
1 ¬ De neiging zich te laten leiden door zijn eigen intuïtie in plaats van te handelen onder de druk van angsten, opgedrongen ideeën en vanuit het verleden geconditioneerd gedrag.
2 ¬ Totaal gebrek aan interesse om anderen te beoordelen, zichzelf te veroordelen en om zich bezig te houden met al wat conflicten kan voortbrengen.
3 ¬ Totaal verlies van de capaciteit om zich zorgen te maken ¬ dit is een van de allerergste symptomen!

Lees meer –>

Onderstaande ingezonden brief kregen we van een lezer:

Goed nieuws. Daaraan wil ik een steentje bijdragen. Het goede nieuws haal ik o.a. uit kranten als: De Stad Gorinchem of De Goednieuwscourant, beide digitaal verkrijgbaar.
In tegenstelling tot al het verschrikkelijke wat er zoal in de wereld gebeurt en waar de kranten bol van staan, is er ook goed nieuws. Een tijdje geleden las ik dat de criminaliteit gedaald is, maar de aandacht ervoor enorm gestegen. De hele wereld is crimineel, denk ik, daardoor word ik achterdochtig. Wantrouwig tegenover jeugd en allochtonen, daar betrap ik mezelf soms op.
Gelukkig word ik gecorrigeerd door positieve ervaringen. Terwijl ik met de honden liep te wandelen kwam ik een paar opgeschoten jongens tegen, keken ernstig, zagen er onverzorgd uit. Ik dacht: wat zullen die van plan zijn ?’t Voelde dreigend, maar wat kun je je vergissen, ze vroegen of de honden lief waren en wilden ze graag aaien, hoe ontwapenend.
Nog een voorbeeld. Sinds kort wordt mijn moeder van 96 verzorgd in een Rotterdams verzorgingshuis. Wat ik zie zijn vooral gekleurde medemensen, maar wat een zorgzaamheid en liefde straalt er vanaf !
Dat moet in de krant, goed nieuws is het belangrijkste nieuws !
Vriendelijke groeten,
Lisette van der Valk-Snoeij

  leer van gisteren droom van morgen maar leef vandaag Lees meer –>

Ter gelegenheid van het kerstfeest plaatst de redactie onderstaand kerstartikel. Print hem uit, lees hem bij een glaasje wijn bij de open haard, en praat er over met uw geliefden.

DE SCHAT IN DE DUISTERNIS

De duisternis kan prachtig zijn, bijvoorbeeld: met volle maan, in de sneeuw, onder een sterrenhemel. De figuurlijke duisternis is als we ellende meemaken. Toch is ook daar een schat te vinden….

Lees meer –>

In de Telegraaf lees ik vanmorgen dat velen denken dat de wereld in 2012 vergaat. Allerlei tekenen zouden daarop wijzen: immers ‘het gaat slecht met de wereld’ en de kalenders van de Maya’s en de Hopi-indianen lopen af, met andere woorden: over vier jaar komen er enorme rampen. Ik denk er anders over. Ik werk als hoofd redactie bij uitgeverij Lakerveld. Een van onze uitgaven is Support-magazine een lifestyle tijdschrift voor mensen met een lichamelijke beperking. Een van de redacteuren van dit blad is Monique Wijnen. Zij heeft geen handen, kleine benen en schrijft met haar voeten. (Op de foto heeft ze een groene jurk aan.) Monique won gisterenavond op de tv de zogenaamde Cap-Award en gaat een jaar lang de gehandicapte bevolking vertegenwoordigen bij allerlei  officiële gelegenheden. Een ieder die dit tv-programma heeft gezien moet hebben gevoeld dat er een enorm positivisme heerst in Nederland, zowel bij de gehandicapten zelf, als bij hun omgeving. Waar eerder in de geschiedenis hebben we met elkaar zoveel beschaving kunnen opbrengen? Dus: weg me de gedachte: ‘het gaat zo slecht met de wereld’. Kijk naar buiten: de zon schijnt, en heel, heel veel gaat goed.
En zou u dit tijdschrift eens gratis willen ontvangen, kijk dan op www.supportmagazine.nl  
Ria Peerdeman

Op 2 augustus las ik tot mijn grote vreugde in het NRC: ‘De vergrijzing wordt moeilijker te betalen door een beleid dat zich richt op het verhogen van het kindertal. Extra subsidie voor kinderopvang leidt bovendien nauwelijks tot een groter aantal gewerkte uren. Financieel voordeel voor mensen met jonge kinderen heeft daarom weinig tot geen positieve effecten op de economische welvaart noch op het overheidstekort dat ontstaat door de vergrijzing. Dit blijkt uit economisch en demografisch onderzoek naar het gezinsvriendelijke beleid van het kabinet. ‘ Daarna gaf het NRC een uitleg die u kunt lezen onder aan deze column.

Helaas kwam ik verder nergens dit goed-nieuws-bericht tegen.  Waarschijnlijk omdat dit een gevoelig onderwerp betreft, een onderwerp waar een taboe op rust, namelijk de hoogte van het kindertal. ‘Men’ vindt dat dit een privé-onderwerp is. Zo privé dat daar niet over gediscussieerd mag worden. Ik denk daar anders over.

Ik geef u drie indrukwekkende cijfers: in 1804 telde de wereld 1 miljard bewoners, nu 6,5 miljard, verwacht in 2050: 12 miljard.
Eigenlijk is het heel simpel:
1. De mens vervuilt zijn omgeving.
2. Veel mensen vervuilen veel.
3. We streven naar betere omstandigheden voor iedereen.
4. Dat betekent grotere huizen, meer koelkasten, meer tv’s, meer kranten etc.
5. Dus de milieuproblematiek komt door: meer mensen + meer welvaart.

Zo eenvoudig is het. En dan hebben we het nog niet eens over de grote problemen als: hoe moeten we al deze mensen te eten geven en voorkomen dat ze slaags met elkaar raken omdat er te weinig ruimte is. Ik vind dat we ons moeten gaan realiseren dat er een einde is gekomen aan de groei, aan een economie van groei. De uitdaging is nu gelegen in het krijgen van stabiliteit. Nu ook door onderzoek blijkt dat meer mensen niet de oplossing is voor de vergrijzing, is dat m.i. een reden te meer om ons te bezinnen op de overbevolking. Willen we dat gaan aanpakken zoals in China? Lijkt me niet. Maar moeten we daarom onze kop in het zand steken? Lijkt me ook niet.

Sommige mensen denken dat door meer opleiding van met name de moeder vanzelf het kindertal zal slinken. Dat is voor een deel waar, maar ook is waar dat juist gestudeerde vrouwen tegenwoordig weer meer kinderen willen. Ik begrijp dat. Een groot gezin is prachtig, zeker als je genoeg geld hebt om de kinderen te kunnen geven wat ze nodig hebben.

Toch meen ik dat als we werkelijk van onze kinderen en kindskinderen houden, we serieus moeten gaan kijken naar minder mensen en meer kwaliteit van leven.

Als we oprecht iets willen doen aan de grote milieu- en armoede-problemen van onze wereld, zullen we het laatste taboe met elkaar moeten gaan doorbreken.

Ria Peerdeman

Lees meer –>

“Wij hebben geleerd dat menselijkheid helpt in onze zorg,” hoor ik iemand op de radio zeggen. Ik spits mijn oren, en luister verbijsterd verder. De dame blijkt iemand van Parnassia uit Den Haag te zijn. Een organisatie die onder andere een gesloten inrichting heeft voor psychiatrische patiënten.
Luister met mij mee.

Lees meer –>